«Φύγετε Έλληνες» στη Φλώρινα: Η Πολιτεία πού είναι όταν η πρόκληση γίνεται μέσα στην Ελλάδα;

Ένα βίντεο από πανηγύρι στη Μελίτη Φλώρινας έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις τις τελευταίες ημέρες, καθώς σε αυτό εμφανίζεται ομάδα ανθρώπων να τραγουδά και να χορεύει υπό τους ήχους του σλαβόφωνου τραγουδιού «Alexandar Car Makedonski».

Το τραγούδι περιλαμβάνει αναφορές στον Φίλιππο, τον Μέγα Αλέξανδρο και τη «Μακεδονία», ενώ σύμφωνα με τη μετάφραση που συνοδεύει το βίντεο, καταλήγει σε μια ιδιαίτερα προκλητική φράση:

«Φύγετε Έλληνες, αρκετά πια με τα ψέματα». 

Το περιστατικό φέρεται να καταγράφηκε σε υπαίθρια εκδήλωση στη Μελίτη στις 4 Σεπτεμβρίου και το βίντεο αναρτήθηκε στη συνέχεια σε λογαριασμό με την ονομασία «Egejski Glas», με τη Μελίτη να αναφέρεται και με τη σλαβική ονομασία της.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά σοβαρό ερώτημα.

Η Πολιτεία πού είναι;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή.

Σε μια δημοκρατική χώρα ο καθένας έχει δικαίωμα να μιλά τη γλώσσα του, να διατηρεί την πολιτιστική του παράδοση και να τραγουδά τα τραγούδια που επιθυμεί.

Άλλο όμως αυτό και άλλο η δημόσια προβολή αλυτρωτικών ή ευθέως εχθρικών μηνυμάτων εναντίον της χώρας στην οποία ζεις.

Όταν σε ελληνικό έδαφος ακούγεται δημόσια το σύνθημα «φύγετε Έλληνες», η ελληνική Πολιτεία οφείλει τουλάχιστον να γνωρίζει τι έχει συμβεί και να εξετάζει εάν υπάρχει οποιαδήποτε παραβίαση της νομοθεσίας.

Δεν μπορεί η επίσημη αντίδραση του κράτους να είναι μονίμως:

«Δεν είδαμε, δεν ακούσαμε, δεν ξέρουμε».

Γιατί τότε δημιουργείται ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο.

Δεν είναι πρόβλημα η γλώσσα – είναι το μήνυμα

Και αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι άνθρωποι τραγουδούν στη σλαβική γλώσσα.

Η Ελλάδα είναι δημοκρατική χώρα και οι πολίτες της έχουν δικαίωμα να διατηρούν την πολιτιστική τους ταυτότητα.

Το πρόβλημα είναι το περιεχόμενο.

Εάν πράγματι ακούγεται σε δημόσια εκδήλωση το «φύγετε Έλληνες», τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα τραγούδι σε άλλη γλώσσα.

Μιλάμε για ένα μήνυμα που στρέφεται ευθέως εναντίον Ελλήνων.

Και μάλιστα σε μια περιοχή που έχει ιδιαίτερο ιστορικό και γεωπολιτικό βάρος.

Και η Πολιτεία τι ακριβώς κάνει;

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Πού είναι το Υπουργείο Εσωτερικών;

Πού είναι η Περιφέρεια;

Πού είναι ο Δήμος;

Πού είναι οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες;

Υπάρχει κάποια επίσημη διερεύνηση για το τι ακριβώς συνέβη;

Έχει εξεταστεί ποιοι διοργάνωσαν την εκδήλωση;

Έχει εξεταστεί ποιο ήταν το συγκεκριμένο τραγούδι και το περιεχόμενό του;

Έχει εξεταστεί εάν υπήρχαν στοιχεία αλυτρωτισμού;

Και κυρίως:

Έχει το ελληνικό κράτος κάποια θέση για όλα αυτά;

Γιατί μέχρι στιγμής, αυτό που βλέπει ο πολίτης είναι για ακόμη μία φορά το απόλυτο κενό.

Δεν γίνεται το κράτος να θυμάται την κυριαρχία μόνο όταν βολεύει

Η εθνική κυριαρχία δεν είναι σύνθημα για τις παρελάσεις.

Είναι καθημερινή υποχρέωση του κράτους.

Και προστασία της κυριαρχίας δεν σημαίνει ότι απαγορεύεις σε κάποιον να μιλά τη γλώσσα του ή να τραγουδά τα τραγούδια της παράδοσής του.

Σημαίνει ότι η Πολιτεία γνωρίζει τι συμβαίνει στην επικράτειά της και εφαρμόζει τον νόμο όπου χρειάζεται.

Αυτό είναι το αυτονόητο.

Και αν δεν υπάρχει καμία παράβαση, ας βγει το κράτος να το πει.

Ας ενημερώσει τους πολίτες.

Ας εξηγήσει τι συνέβη και γιατί δεν υπάρχει ζήτημα.

Αυτό θα ήταν κράτος δικαίου.

Το να μην υπάρχει καμία απολύτως αντίδραση, όμως, αφήνει χώρο στην καχυποψία και στην οργή.

Η Μακεδονία δεν είναι χώρος για παιχνίδια

Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοια βίντεο δεν μένουν πλέον σε ένα χωριό.

Ένα κινητό τηλέφωνο αρκεί.

Το βίντεο ανεβαίνει στο διαδίκτυο και μέσα σε λίγες ώρες μπορεί να φτάσει σε χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα, στη Βόρεια Μακεδονία, στην Αυστραλία, στον Καναδά, στις Ηνωμένες Πολιτείες και οπουδήποτε υπάρχει κοινότητα που ενδιαφέρεται για το ζήτημα.

Και αυτό ακριβώς κάνει την υπόθεση ακόμη πιο σοβαρή.

Γιατί δεν μιλάμε μόνο για το τι ειπώθηκε σε ένα πανηγύρι.

Μιλάμε και για το μήνυμα που μεταφέρεται προς τα έξω.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να φοβάται ούτε να κρύβεται

Και εδώ χρειάζεται ψυχραιμία.

Δεν χρειάζεται ούτε υστερία ούτε εθνικιστικές κορώνες.

Δεν χρειάζεται να στοχοποιηθεί μια ολόκληρη κοινότητα επειδή κάποιοι συμμετείχαν σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό.

Χρειάζεται όμως κάτι πολύ πιο απλό:

σοβαρό κράτος.

Ένα κράτος που όταν ακούει το «φύγετε Έλληνες» μέσα στην ελληνική επικράτεια δεν κάνει ότι δεν άκουσε.

Ένα κράτος που ερευνά.

Ένα κράτος που απαντά.

Ένα κράτος που εφαρμόζει τον νόμο.

Και αν διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει καμία παράβαση, το λέει δημόσια και τεκμηριωμένα.

Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που ακούστηκε στη Μελίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η σιωπή της Πολιτείας μετά από αυτό.

Γιατί όταν το κράτος δεν απαντά, αφήνει την κοινωνία να βγάζει τα δικά της συμπεράσματα.

Και αυτό, σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή όπως η Φλώρινα, είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα.