Στον ΣΚΑΪ, με τους δημοσιογράφους Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλο, καλεσμένος ήταν ο δήμαρχος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, κ. Κωνσταντέλος, ο οποίος όμως μίλησε ως Α’ Αντιπρόεδρος της ΚΕΔΕ, αναδεικνύοντας τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
-
Είναι επαρκείς οι πόροι που δίνονται στους δήμους για να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους; Στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, η Πολιτική Προστασία κοστίζει περίπου 1,2 εκατ. ευρώ ετησίως, ενώ η κρατική ενίσχυση φτάνει μόλις τις 110.000 ευρώ. Ποιος καλύπτει τη διαφορά και τι σημαίνει αυτό για τα υπόλοιπα έργα υποδομής;
-
Η χρηματοδότηση των δήμων έχει υποχωρήσει από τα 4,1 δισ. το 2009 σε 1,78 δισ. το 2019. Παρά την αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 50%, οι πόροι παραμένουν μειωμένοι κατά 37% σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα. Πώς μπορούν οι δήμοι να σχεδιάσουν έργα μακροπρόθεσμα με τόσο ασταθείς πόρους;
-
Το κόστος ενέργειας για τους δήμους είναι διπλάσιο σε σχέση με μεγάλους καταναλωτές όπως σούπερ μάρκετ ή ξενοδοχεία. Επιπλέον, το τέλος ταφής μετακυλίεται στους δημότες, χωρίς σοβαρό εθνικό σχεδιασμό. Είναι δίκαιο να επιβαρύνονται οι πολίτες ενώ οι δήμοι αδυνατούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική;
-
Η αφαίρεση των πολεοδομιών από την Αυτοδιοίκηση δημιουργεί κενά στον έλεγχο της τσιμεντοποίησης των πόλεων. Ποιες λύσεις υπάρχουν ώστε οι δήμαρχοι να έχουν τα απαραίτητα εργαλεία για να προστατεύουν τον δημόσιο χώρο και το περιβάλλον;
-
Στο Ελληνικό, χωρίς νέες κυκλοφοριακές και συγκοινωνιακές υποδομές, τα νότια προάστια κινδυνεύουν να καταστούν απροσπέλαστα. Ποιος σχεδιάζει τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής και ποιος θα διασφαλίσει ότι δεν θα πληρώσουν το κόστος οι κάτοικοι;
-
Το πρόγραμμα της ΔΥΠΑ για τις ηλικίες 55–67 δεν είναι απλώς κοινωνική πολιτική. Αυτοί οι εργαζόμενοι κρατούν όρθιες τις υπηρεσίες των δήμων. Τι θα γίνει αν οι ανάγκες αυτές δεν καλυφθούν; Υπάρχει σχέδιο για να μην καταρρεύσουν κρίσιμες υπηρεσίες;
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση φαίνεται να βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Στάθηκε όρθια μέσα σε οικονομική, υγειονομική και ενεργειακή κρίση, αλλά τώρα ζητά κάτι πιο ουσιαστικό: ξεκάθαρες αρμοδιότητες, δίκαιη χρηματοδότηση και σεβασμό στον θεσμικό της ρόλο.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: μπορεί η Αυτοδιοίκηση να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες ανάγκες των πολιτών ή κινδυνεύει να γίνει ένα «όργανο διαχείρισης κρίσεων» χωρίς ουσιαστικά εργαλεία;
