«Στην Ελλάδα, οι τραγωδίες που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές δεν είναι σπάνιες. Η τραγωδία στα Τέμπη, όπου χάθηκαν 57 άνθρωποι, συγκίνησε ολόκληρη τη χώρα, με διαδηλώσεις, μνημόσυνα και έντονη κριτική προς την κυβέρνηση για τις ευθύνες της. Δικαιολογημένα. Η φρίκη και η αδικία της απώλειας αυτής είναι αδιανόητες.
Όμως, δεν μπορούμε να ξεχνάμε άλλες τραγωδίες, εξίσου σοβαρές ή και μεγαλύτερες σε ανθρώπινο κόστος, όπου η κρατική ευθύνη ήταν επίσης σημαντική. Η πυρκαγιά στο Μάτι το 2018 στέρησε τη ζωή σε 105 ανθρώπους με φρικτό τρόπο. Οι πλημμύρες στη Μάνδρα, όπου δεκάδες πολίτες πνίγηκαν, αλλά και οι πρόσφατες πλημμύρες στην Αχαΐα, έδειξαν ξανά την αδυναμία του κράτους στην πρόληψη και την προστασία των πολιτών.
Παρά την ίδια ή μεγαλύτερη σοβαρότητα, δεν βλέπουμε αντίστοιχες αντιδράσεις, μνημόσυνα ή διαμαρτυρίες για αυτά τα γεγονότα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι η κοινωνική μνήμη επιλεκτική; Ή μήπως ο τρόπος που παρουσιάζουν τα γεγονότα τα μέσα ενημέρωσης και οι κοινωνικές πλατφόρμες καθορίζει ποιοι νεκροί θα συγκινήσουν περισσότερο;
Η πραγματική πρόκληση για την κοινωνία μας δεν είναι μόνο να θρηνήσουμε, αλλά να μάθουμε, να απαιτήσουμε λογοδοσία και να προλάβουμε μελλοντικές τραγωδίες. Κάθε ζωή που χάθηκε από αμέλεια ή κακή οργάνωση πρέπει να μετράει εξίσου. Δεν πρέπει να υπάρχουν «επιλεγμένοι» νεκροί. Η μνήμη, η δικαιοσύνη και η προστασία των πολιτών πρέπει να είναι ολόπλευρες και αδιάκριτες.»
