Με ιδιαίτερη κατάνυξη και σε κλίμα παράδοσης, τα Καλύβια τιμούν και φέτος την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, αναβιώνοντας το πατροπαράδοτο έθιμο του «κορμπανιού» στο Πάνειο Όρος.
Στο μικρό, ιστορικό εξωκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής, που βρίσκεται στην κορυφή του Πανείου Όρους, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται όπως κάθε χρόνο γύρω από τα καζάνια, κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που χάνεται στον χρόνο. Το εκκλησάκι, χτισμένο πιθανότατα στις αρχές του 18ου αιώνα, δεσπόζει στο τοπίο, προσφέροντας μοναδική θέα σε όλη την Αττική, παρά τις πληγές που άφησε πίσω της η καταστροφική πυρκαγιά του 2007.
Η απλότητα του ναού, αλλά και η ιστορία του, συνδέονται άμεσα με την πνευματικότητα του τόπου. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από μοναχούς που επέλεξαν το σημείο αυτό για να αφιερώσουν τη ζωή τους στην πίστη και την απομόνωση, αναζητώντας τη θεία γαλήνη.
Κάθε χρόνο, την Παρασκευή της Διακαινησίμου, το εκκλησάκι γίνεται σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία. Πιστοί ανεβαίνουν ακόμη και πεζή στο βουνό, ως τάμα, για να συμμετάσχουν στον εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία, αλλά και στο κοινό γεύμα που ακολουθεί.
Το «κορμπάνι», ένα έθιμο με ρίζες βαθιά στην ιστορία, αποτελεί ουσιαστικά μια πράξη προσφοράς και κοινότητας. Οι κάτοικοι συνεισφέρουν υλικά ή χρήματα, ενώ το φαγητό – παραδοσιακά με βάση το κρέας – μαγειρεύεται συλλογικά και διανέμεται σε όλους με τάξη και σεβασμό, θυμίζοντας μια μεγάλη, ανοιχτή οικογένεια.
Στο πλαίσιο της διατήρησης αυτής της πολιτιστικής κληρονομιάς, το Saronikos Synergy συμμετείχε και φέτος με τη δράση «Μια Μικρή Ελλάδα στον Σαρωνικό», μαζί με τους Προσκόπους, καταγράφοντας το έθιμο και αναδεικνύοντας τη σημασία του για τις επόμενες γενιές.
Το κορμπάνι θα διατεθεί στους πιστούς μετά τον εσπερινό στο Πάνειο, καθώς και ανήμερα μετά τη Θεία Λειτουργία, όπως προστάζει η παράδοση.
Ξεχωριστές ευχαριστίες αξίζουν σε όλους όσοι συνέβαλαν στην προετοιμασία της διοργάνωσης, στους εθελοντές, τη δημοτική ομάδα, τους χορηγούς, καθώς και σε ανθρώπους που διαχρονικά στηρίζουν το έθιμο.
Γιατί, τελικά, η πραγματική ομορφιά του τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα τοπία του, αλλά στους ανθρώπους του, στις μνήμες και στις ιστορίες που συνεχίζουν να ενώνονται γύρω από μια φωτιά, ένα καζάνι και μια κοινή παράδοση.
