Δημόσιος διάλογος, τοπικά ΜΜΕ και κάποιες υπερβολές που δεν βοηθούν

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μια συζήτηση γύρω από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, με αναφορές ότι υπάρχουν «κατευθυνόμενα», «διατεταγμένα» ή και «πληρωμένα» δημοσιεύματα. Παράλληλα, ακούγονται και χαρακτηρισμοί για ανθρώπους που γράφουν ή δραστηριοποιούνται σε αυτά, ότι «παρουσιάζονται ως δημοσιογράφοι».

Όλα αυτά είναι βαριές κουβέντες που, όταν λέγονται χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις, περισσότερο δημιουργούν εντυπώσεις παρά βοηθούν να γίνει μια καθαρή και σοβαρή συζήτηση. Και σε μια μικρή κοινωνία, αυτό συνήθως δεν βοηθάει πουθενά. Αλλά άλλο η κριτική και άλλο οι γενικεύσεις που “αγγίζουν” συνολικά ανθρώπους και μέσα, χωρίς να ξεκαθαρίζεται τι ακριβώς εννοείται κάθε φορά.

Δημοσιογράφος, αρθρογράφος και ιδιοκτήτης ΜΜΕ

Επειδή συχνά γίνεται μια σύγχυση στους ρόλους, καλό είναι να τα ξεχωρίζουμε λίγο πιο καθαρά:

  • Δημοσιογράφος είναι αυτός που ασχολείται επαγγελματικά με τη συλλογή, έρευνα και παρουσίαση της είδησης.
  • Αρθρογράφος είναι αυτός που εκφράζει άποψη και σχολιάζει γεγονότα, κάτι που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι δημοσιογράφος.
  • Ιδιοκτήτης ΜΜΕ είναι αυτός που έχει ή διαχειρίζεται ένα μέσο ενημέρωσης, χωρίς να είναι υποχρεωτικό να ασκεί δημοσιογραφικό έργο.

Και κάτι ακόμη που καλό είναι να ξεκαθαρίζεται: δεν χρειάζεται κάποιος να είναι δημοσιογράφος για να γράψει ένα άρθρο ή να εκφράσει δημόσια άποψη. Η αρθρογραφία είναι ξεχωριστή μορφή έκφρασης και δεν ταυτίζεται με τη δημοσιογραφική ιδιότητα.

Για την αναπαραγωγή ειδήσεων και το “copy–paste”

Έχει ακουστεί ειρωνικά ότι κάποια μέσα απλώς κάνουν «copy–paste» κειμένων και βάζουν τη δική τους σφραγίδα. Στην πράξη όμως, η αναπαραγωγή μιας είδησης είναι μια φυσιολογική διαδικασία στον χώρο της ενημέρωσης.

Το κάθε μέσο μπορεί να μεταφέρει την ίδια είδηση, αλλά με το δικό του ύφος, τρόπο γραφής και γλωσσική προσέγγιση. Αυτό δεν σημαίνει αλλοίωση της είδησης, αλλά διαφορετική παρουσίαση, κάτι που συμβαίνει παντού, σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Λίγη προσοχή στον δημόσιο λόγο

Σε μια μικρή κοινωνία, ο δημόσιος λόγος έχει πάντα μεγαλύτερη βαρύτητα. Γι’ αυτό και χρειάζεται προσοχή όταν διατυπώνονται βαριές εκφράσεις, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από στοιχεία.