Όταν η φωτιά σβήνει ζωές…..Πόσο ακόμα;

Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια μοιάζουν φτωχά. Στιγμές που η είδηση δεν είναι απλώς μια είδηση, αλλά ένα βάρος στην καρδιά. Ένα ακόμη χτύπημα που μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε: Γιατί;

Γιατί κάθε καλοκαίρι να μετράμε στάχτες, καμένα δάση, νεκρά ζώα και ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους;

Γιατί να υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν ένα τηλεφώνημα που δεν θα έρθει ποτέ;

Γιατί να μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τον πατέρα ή τη μητέρα τους, επειδή εκείνοι επέλεξαν να προστατεύσουν ζωές που δεν γνώριζαν;

Πριν από λίγες ώρες, δύο πιλότοι πυροσβεστικού ελικοπτέρου έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος.Πριν λίγες ημέρες ακόμα 3 πυροσβέστες. Δεν έπεσαν σε πόλεμο. Δεν κρατούσαν όπλα. Κρατούσαν την ευθύνη να σώσουν ανθρώπους, περιουσίες και δάση.

Δεν είναι όμως οι μόνοι.

Κάθε χρόνο υπάρχουν πυροσβέστες, πιλότοι, εθελοντές και άνθρωποι της πρώτης γραμμής που δίνουν όρκο ζωής και πολλές φορές πληρώνουν με τη δική τους ζωή.

Και τότε γεννιούνται αμέτρητα ερωτήματα.

Άξιζε;

Μπορούσε να είχε αποφευχθεί;

Γιατί κάθε καλοκαίρι ζούμε το ίδιο έργο;

Γιατί κάθε χρόνο καίγονται τα ίδια βουνά;

Γιατί χάνονται ολόκληρα οικοσυστήματα που χρειάστηκαν δεκαετίες ή και αιώνες για να δημιουργηθούν;

Ποιος θα δώσει πίσω τα καμένα δέντρα;

Ποιος θα επαναφέρει τα άγρια ζώα που απανθρακώθηκαν στις φωλιές τους;

Ποιος θα απαλύνει τον πόνο μιας μάνας που έχασε το παιδί της ή ενός παιδιού που δεν θα ξαναδεί τον πατέρα του να γυρίζει από τη δουλειά;

Και το πιο δύσκολο ερώτημα…

Γιατί να φτάνουμε στο σημείο να θυσιάζονται άνθρωποι για να καλύπτουν κάθε χρόνο τα ίδια προβλήματα;

Οι πυροσβέστες δεν είναι υπερήρωες. Είναι άνθρωποι.

Έχουν οικογένειες.

Έχουν όνειρα.

Έχουν φόβους.

Κι όμως, όταν όλοι εμείς απομακρυνόμαστε από τον κίνδυνο, εκείνοι τρέχουν προς τις φλόγες.

Όχι γιατί δεν φοβούνται.

Αλλά γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει.

Το ελάχιστο που τους οφείλουμε δεν είναι μόνο ένα χειροκρότημα όταν όλα τελειώσουν.

Είναι να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε να μην υπάρχουν άλλες χαμένες ζωές.

Να προστατεύουμε τα δάση.

Να σεβόμαστε τη φύση.

Να απαιτούμε καλύτερη πρόληψη, καλύτερο σχεδιασμό και περισσότερη ασφάλεια για όσους επιχειρούν στην πρώτη γραμμή.

Οι πεσόντες πυροσβέστες και οι δύο πιλότοι δεν πρέπει να γίνουν απλώς άλλοι δύο αριθμοί σε μια μακρά λίστα θυμάτων.

Πρέπει να μείνουν στη μνήμη μας ως άνθρωποι που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν για να σωθούν ζωές που ίσως δεν θα μάθουν ποτέ τα ονόματά τους.

Ας είναι η θυσία τους μια υπενθύμιση.

Ότι το δάσος δεν είναι απλώς δέντρα.

Είναι ζωή.

Ότι τα ζώα δεν είναι απλώς εικόνες στις ειδήσεις.

Είναι μέρος της ίδιας της φύσης που μας κρατά ζωντανούς.

Και ότι πίσω από κάθε πυροσβέστη υπάρχει ένας άνθρωπος που αξίζει να επιστρέφει σπίτι του.

Αιωνία η μνήμη όλων όσοι έπεσαν στη μάχη με τις φλόγες.

Η θυσία τους δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.